กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 393 คณะสำรวจ
รอยยิ้มค่อย ๆ เลือนหายไป เจ้ากรมโทลคีนยื่นคอที่เดิมก็ไม่ยาวนักออกมา แล้วถามว่า “ฝ่าบาท ท่านเรียกข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”
ริมฝีปากของฟิลด์ยกขึ้นเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เห็นฟิลด์เป็นเช่นนี้ ในใจของโทลคีนก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
สีหน้านี้ เขารู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยเห็นมาก่อนได้อย่างไร!
ย้อนความทรงจำ ดวงตาของโทลคีนก็สว่างวาบ เขานึกออกแล้ว
ตอนที่ดินแดนวิลสันยังเป็นดินแดนไวเคานต์ ครั้งแรกที่เข้าสู่เทือกเขาสัตว์อสูรเมการอส ฟิลด์ก็มาหาเขาด้วยรอยยิ้มแบบนี้
เจ้ากรมโทลคีนจำได้แม่น ฟิลด์ก็จำได้แม่นเช่นกัน
ฟิลด์เกือบตายคาเทือกเขาสัตว์อสูรเมการอส!