กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 219 มันนั่นแหละคือบอสตัวนั้น
“เลิกเล่นได้แล้ว รีบรับฉันไปที” ซูหลีที่นั่งอยู่บนใบไม้กำลังสั่นขาด้วยความหวาดเสียว
พูดบ้าอะไรล่ะ ตอนนี้เธอตัวเล็กแค่ไหนกันเชียว การอยู่บนใบไม้ก็เหมือนกับการยืนอยู่ริมหน้าผา
ประเด็นคือ ‘หน้าผา’ นี้พอโดนลมพัดเข้า มันก็จะสั่นไหวได้ด้วย
ไม่ใช่ว่าเธออยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่มันก็เพื่อจะให้เพื่อนสาวคนสนิทหาตัวเธอเจอทันทีไม่ใช่หรือไง?
แทนที่จะให้เพื่อนต้องก้มตัวลงไปหาที่พื้น ซูหลีรู้สึกว่าตนเองยังใส่ใจได้ดีกว่า จึงอุตส่าห์หาที่สูงขนาดนี้
ฝู่จิงยื่นมือออกไป ซูหลีจึงอาศัยจังหวะนี้คลานไปบนใจกลางฝ่ามือของอีกฝ่าย