กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 165 ไวรัสต่อม สัญญาณแห่งสถานะที่น่าฉงน
ซูหลีแกล้งกระแอมแก้เก้อ “ใกล้ได้เวลาอาหารแล้ว”
“ไม่รีบ ผมยังไม่หิว” ฟู่ฉือยวนกล่าว
ปากของฟู่ฉือยวนบอกว่าไม่หิว แต่ซูหลีกลับรู้สึกว่าสายตาที่เขาใช้จ้องมองเธอนั้น ให้ความรู้สึกราวกับจะเขมือบเธอลงท้องจริงๆ
ซูหลีหลบสายตาไปมา เมื่อเห็นว่าหลบไม่พ้นก็เลยไม่หลบมันเสียเลย
เผชิญหน้ากับสายตาของฟู่ฉือยวน ซูหลีกล่าวอย่างแข็งขัน “จูบก็คือจูบ แกยังมีหน้ามาคุมฉันอีกเหรอ?”
“ไม่คุม” นิ้วมือของฟู่ฉือยวนลูบไล้ใบหูเนียนใสราวหยกของซูหลีเบาๆ ปลายนิ้วกดคลึงติ่งหูของเธออย่างแผ่วเบา ก่อให้เกิดความรู้สึกซ่านสยิวแผ่ซ่าน
ซูหลีเม้มปาก ใบหน้าเล็กเริ่มร้อนผ่าว “ฟู่ฉือยวน คุณอย่าจงใจนักเลย...”