ตอนที่ 136 ซูหลี： ไม่กลัวฉันใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้างหรือ？

ตอนที่ 136 ซูหลี： ไม่กลัวฉันใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้างหรือ？

อุณหภูมิภายในผ้าห่มค่อย ๆ สูงขึ้น ฟีโรโมนของคนทั้งสองติดตามการรุกเร้าโดยไม่หยุดพัก พันพัวกันไปมาไม่เสื่อมคลาย...

ซูหลีเปรียบเสมือนเรือลำน้อยที่ไร้ที่พึ่งพิง ลอยคว้างขึ้นลงท่ามกลางคลื่นลมโหมกระหน่ำ ทุกครั้งที่โยกโคลงล้วนนำพามาซึ่งความหวั่นไหวถึงขีดสุด ทั้งร้อนผ่าวและเร่าร้อน

ฝนข้างนอกหน้าต่างหยุดตกไปตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ หมู่เมฆแตกตัวออก แสงจันทร์จางตาเส้นหนึ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา แต่ก็ไม่อาจลดทอนความร้อนรุ่มภายในห้องลงได้แม้แต่น้อย

บรรยากาศในห้องยังคงร้อนแรงดั่งไฟ เสียงลมหายใจปะปนไปกับเสียงพึมพำแผ่วเบาและเสียงผ้าห่มเสียดสีกัน มันเด่นชัดอย่างยิ่งในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด