กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 57 อย่าคิดฟุ้งซ่าน...สมองสกปรกไปหมดแล้ว
มองดูซูหลีที่นั่งอยู่บนเอวของลู่หลิ่น ใบหน้าแดงก่ำหอบหายใจถี่เพราะแรงกระแทก
หลังจากส่งเสียงออกมาแล้วยังแอบกัดริมฝีปากแน่นด้วยท่าทางยั่วยวนชวนมอง
ทั้งสองคนที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปสบตากันแล้ว ก็ทำได้เพียงจากไปอย่างไม่เต็มใจนัก
[เจ้าภาพ คนที่อยู่หน้าประตูไปแล้ว]
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูหลีก็ถอนหายใจออกมา “พวกเขาไป...”
คำพูดยังไม่ทันขาดคำ เพราะซูหลีคลายความระแวดระวังและพยุงตัวขึ้นเล็กน้อย ทำให้จังหวะที่ลู่หลิ่นขยับนั้นชนผิดตำแหน่งพอดี...
ในวินาทีถัดมา ซูหลีที่ร้องอุทานด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรงลงและนั่งลงบนร่างของลู่หลิ่นโดยตรง...
ความร้อนแรงแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางเบา ซูหลีไม่กล้าขยับ ลู่หลิ่นเองก็ไม่กล้าขยับเช่นกัน
เวลานี้ลู่หลิ่นเองก็ตั้งสติได้ว่าคนที่อยู่หน้าประตูไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกลำบากใจยิ่งกว่าคือสถานการณ์ตรงหน้า