ตอนที่ 20 ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ไม่เหนื่อย

ตอนที่ 20 ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ไม่เหนื่อย

อุณหภูมิในมิติพุ่งสูงขึ้น ลมหายใจร้อนผ่าวกลายเป็นติดขัด

ซูหลีที่ได้สติกลับมาเหนื่อยจนแทบขาดใจ เธอผลักไสลู่หลิ่นที่อยู่ตรงหน้าซึ่งราวกับภูเขาใหญ่

“ไม่เอาแล้ว……”

ลู่หลิ่นสัมผัสได้ถึงการปฏิเสธของเธอ จึงได้ระงับความพลุ่งพล่านเอาไว้

ซูหลีตรงหน้าแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากที่บวมเจ่อแดงก่ำผิดปกติ ในดวงตามีหยาดน้ำรื้น หางตาที่แดงเรื่อเห็นได้ชัดว่าถูกรังแกจนหนัก

“เหนื่อยจัง” ซูหลีเผยอปากเล็กน้อย หายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง

หากเธอไม่ร้องบอกให้หยุด ก็ไม่รู้ว่าเขาจะจูบต่อไปอีกนานแค่ไหน

ซูหลีไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมทุกครั้งลู่หลิ่นถึงจูบได้นานขนาดนั้น โดยที่ไม่เหนื่อยเลยบ้าง