ตอนที่ 327 บทพิเศษบทสุดท้าย

2 ปีต่อมา

ฤดูวสันต์เวียนมาอีกครา

สายลมหอบกลิ่นอายดินและกลิ่นหอมของพฤกษาหญ้า พัดผ่านกระเบื้องไพฑูรย์บนกำแพงตำหนักเข้าสู่ตำหนักชีเสีย

แสงสุดท้ายก่อนฟ้ามืดทอดลงบนพรมหนาหนัก ทว่ากลับดูหม่นจางเมื่อเทียบกับแสงอัคคีสว่างไสวภายในโถง ยามนี้เฉินหยวนจื่อนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ มีฎีกาซ้อนกันอยู่หลายตั้ง นางถือพู่กันชาดไว้ในมือ กำลังพลิกอ่านฎีกาบางฉบับ… บางคราก็ขมวดคิ้ว ในดวงตาเผยความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย

หลี่มู่จิ้นมิได้ให้ผู้ใดติดตามมา ครั้นเดินถึงหน้าประตูก็หยุดฝีเท้า…

ภายในตำหนักเงียบสงบ เขายืนมองอยู่ตรงนั้นพักหนึ่ง…

เคยคิดถึงหรือไม่…