ตอนที่ 308 วางหมากกลางหิมะเหมันต์ 4

ก่อนขึ้นรถม้าเฉินหยวนจื่อหันไปมองพระราชวังแวบหนึ่ง

หมู่ตำหนักเก้าชั้นในหิมะหนักที่โปรยทั่วฟ้าเค้าโครงเลือนราง กระเบื้องทุกแผ่นถูกความขาวกลบฝังลึก ไม่มีแสงไฟ ไม่มีเสียงคน ไม่มีไอชีวิตแม้แต่น้อย

มีเพียงลมที่ลอดผ่านช่องประตูตำหนักเหล่านั้นได้ ส่งเสียงครางแผ่วต่ำ..

หลี่มู่จิ้นยืนอยู่ด้านหลังเอื้อมมือประคองเอวนางเบา ๆ เอ่ยเตือนเสียงต่ำ “หนาวเกินไปแล้ว รีบขึ้นไปเถิด”

“อือ” เฉินหยวนจื่อขานรับคำหนึ่ง ดึงสายตากลับ ก้มตัวเข้าไปในรถม้า

ภายในรถม้ายังถือว่าอบอุ่น หลี่มู่จิ้นหยิบผ้าไหมมาซับผมให้นาง เห็นนางก้มตาลงไม่พูดไม่จาก็เอื้อมมือเกี่ยวคางนางเบา ๆ

เฉินหยวนจื่อเงยหน้าขึ้น “เจ้าว่า...ตอนนี้ว่านจื่อเหลียงเป็นอย่างไรบ้าง”