กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“ท่านป้าสี่!”
เสิ่นเสียรีบรุดมา แล้วสั่งให้คนขวางแม่กวนไว้ทันที “ท่านป้าสี่โปรดระงับโทสะ...ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว ต่อให้ท่านป้าสี่จะไปเยี่ยมน้องสาว ก็ต้องรอให้ฟ้าสางก่อนค่อยไปขอรับ...”
เสิ่นอวี้เหลือบมองเสิ่นเสีย “ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น ข้าไปเสียแต่เนิ่น ๆ ดีกว่า จะได้ไม่ต้องอยู่ขัดหูขัดตาผู้ใดที่นี่!”
เสิ่นเสียยิ้มประจบ “ท่านป้าสี่กล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร...พวกเราล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะมีผู้ใดกล้ารังเกียจว่าท่านป้าสี่ขัดหูขัดตาได้เล่าขอรับ?”
นางจางมองลูกชายคราหนึ่งโดยไม่เอ่ยสิ่งใด ดูเหมือนนางเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าเหตุใดเขาจึงออกมาขวางเสิ่นอวี้อย่างกะทันหัน