ตอนที่ 282 น่ากลัวจริงดังคาด

“สองท่านจะกล่าวสิ่งใดกันแน่”

เสียงของหลี่มู่จิ้นไม่ดังนัก ราวสายลมสงบที่พัดผ่านกระแสใต้ผิวอันปั่นป่วนในเต็นท์ทหาร

เขานั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางผ่อนคลาย ถึงกับไม่ขมวดคิ้ว ไม่แค่นหัวเราะ และไม่มีความไม่พอใจใด ๆ ที่เห็นได้ชัด แต่เมื่อไป๋อวี้ชวนเงยตาขึ้นมอง ใจกลับรู้สึกตึงแน่นขึ้นมาอย่างเลือนราง

องค์ชายผู้ถูกเลี้ยงดูนอกวังมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยได้รับความใส่ใจจากฝ่าบาท กลับเติบโตจนมีเขี้ยวเล็บครบถ้วนโดยไม่รู้ตัว และเกิดอานุภาพที่ทำให้ผู้คนไม่กล้ามองตรง

หลี่รุ่ยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “หากพระชายาอ๋องหนิงต้องการผู้ช่วย ข้ากลับส่งคนไปสอบถามใต้เท้าหลายท่านในกรมอาญาได้...”