กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
หลังจากออกจากจวนเสนาบดี เฉินหยวนจื่อก็แวะไปยังอีกหลายบ้านพอเป็นพิธี ล้วนเป็นสหายเก่าของเฉินเหยาจือ หรือไม่ก็เพื่อนร่วมราชการที่เคยติดต่อกันมา ไม่มีข้อยกเว้น ท่านใต้เท้าเหล่านั้นล้วน “บังเอิญ” “ไม่อยู่ในจวน”
บรรดาสตรีในตระกูลไม่กล้าละเลย ได้แต่เชิญเฉินหยวนจื่อเข้าไปในจวนอย่างระมัดระวัง ดื่มชาบ้าง พูดคำนินทาถ้อยคำหรูหราแต่กลวงบ้าง
วนไปรอบหนึ่ง กว่าจะถึงยามพลบค่ำ รถม้าจึงค่อย ๆ เคลื่อนกลับตำหนักอ๋องอย่างเอื่อยเฉื่อย
ยามนั้นฟ้ายังไม่มืดสนิท ตะวันร่วงทอดยาวอยู่ระหว่างสันหลังคากับเมฆาแห่งพลบค่ำ กลับยิ่งขับให้เกิดความรู้สึกเงียบสงบขึ้นบ้าง