กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“เสด็จพ่อทรงอภัยโทษด้วย หม่อมฉันยังมิได้สืบพบสิ่งใด....ก่อนแต่งงาน หม่อมฉันตั้งใจใคร่หาสักช่องโอกาสถามน้าเขยให้ได้สักคำจริง แต่อีกใจก็เกรงว่าจะถามได้กะทันหันเกินไป จักทำให้น้าเขยระแวงกังขา แต่เดิมคิดไว้ว่า.....”
เฉินหยวนจื่อยังพูดมิทันจบ เสียงนิ้วเคาะลงบนโต๊ะหมู่ที่ดังขึ้นสองครั้งก็ตัดบทนางเสียก่อน
เสียงกังวานค่อย ๆ เลือนหายไปในโถง นางจึงมิกล้าเอ่ยวาจาอีก
เซิ่งฮ่องเต้ทอดพระเนตรนาง สายพระเนตรนั้นแทบทำให้อุณหภูมิทั้งห้องลดฮวบลงในทันที จากนั้นพระวาจาที่ตามมาก็ราวกับเม็ดน้ำแข็งที่ร่วงลงมาจากเบื้องสูง หนักอึ้งและไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง กระแทกลงสู่เฉินหยวนจื่อ
“ผู้ใดให้เจ้ากระทำการตามอำเภอใจไปสืบเรื่องนี้”
เฉินหยวนจื่อก้มตาลงด้วยความหวาดหวั่น แต่ครานี้นางมิได้คุกเข่า