กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
แสงตะวันทอดเฉียง ปกคลุมลานเรือนใหม่เอี่ยมของจวนหนิงอ๋องจนทั่ว ผ้าไหมแดงที่แขวนสูงเหนือทับหลังประตูยังคงพลิ้วไหวในสายลม เมื่อประตูเรือนค่อย ๆ เปิดออก ลำแสงทองอันเจิดจ้าก็ทะลักเข้ามาก่อน ตัดพื้นสีเข้มด้านในธรณีประตูให้เกิดช่องสว่างช่องหนึ่ง
หลี่มู่จิ้นก้าวออกจากเรือน ฝีเท้าหยุดชะงัก ยืนอยู่บนบันไดขั้นนั้น
และในเงามืดด้านหลังเขาก็ปรากฏชายกระโปรงสีงาช้างผืนหนึ่งขึ้นอย่างช้า ๆ...
เฉินหยวนจื่อยืนอยู่หลังแสง สยายผม สวมเพียงเสื้อคลุมตัวนอกตัวหนึ่ง ใบหน้าสะอาดเรียบ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับคมกริบกว่าปกติหลายส่วน