กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
แสงตะวันส่องผ่านรอยแยกของม่านเตียงที่ปิดไม่สนิท ทอดลำแสงขาวเรียวยาวลงบนขอบเตียง หลี่มู่จิ้นที่นอนอยู่บนเตียงพลิกตัวตื่นขึ้น
ที่ว่างข้างกายหลงเหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ เขาใช้แขนยันกายลุกขึ้น แล้วเลิกม่านเตียงขึ้นตามอำเภอใจ...
เฉินหยวนจื่อกำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะริมหน้าต่าง สวมเสื้อตัวในหลวมโพรก คอเสื้อเปิดอ้าเล็กน้อย กระดูกไหปลาร้าที่เผยออกมาคล้ายยังมีรอยแดงประปรายเป็นจุด ๆ..
นางตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจรู้ ทว่าสมุดม้วนข้างมือเปิดอ่านไปเกินครึ่งแล้ว
หลี่มู่จิ้นจึงเอนพิงหัวเตียง ใช้มือเท้าศีรษะ จ้องมองนางอยู่นานครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา “เป็นอย่างไรบ้าง”
เฉินหยวนจื่อได้ยินเสียง จึงช้อนสายตาขึ้นมองเขา...