กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ครั้งนี้ คำที่เหลียงทั่วพูดกับเฉินหยวนจื่อตรงไปตรงมานัก
เมื่อเห็นเหลียงซู่ฮว่าออกจากห้องน้ำชา เหลียงทั่วก็ยกมือทั้งสองขึ้น ชายตามองนางแวบหนึ่ง “ด้วยความเฉลียวฉลาดของเจ้า คงไม่มองไม่ออกว่าอนาคตของตระกูลเหลียงควรยกให้ผู้ใด แต่เจ้ากลับร้องขอให้ฮว่าเอ๋อร์จากไปหลายครั้งหลายหน เจ้าประสงค์สิ่งใดกันแน่”
เฉินหยวนจื่อเลิกคิ้ว “น้าเขยคิดจริง ๆ หรือว่าเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนรอง”
เหลียงทั่วเอ่ยถามกลับเสียงเย็น “เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามาซิ ยังมีผู้ใดอีก เหล่าซานหรือ มันเพิ่ง 14”
เฉินหยวนจื่อไม่แสดงความเห็น เอ่ยเพียงว่า “ข้าเพียงกลัวว่าตนพูดมากไป จะทำให้น้าเขยลืมเสียว่าพวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน”