กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“เชิญคุณชายอวี๋รอสักครู่ ข้าออกไปเดี๋ยวนี้แหละ” ว่าแล้วเฉินหยวนจื่อก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยื่นสองนิ้วเคาะลงบนโต๊ะข้างกายหลี่มู่จิ้น “พอข้ากลับมา เจ้าต้องจำได้และตอบคำถามเมื่อครู่ของข้า”
หลี่มู่จิ้นบางครั้งก็ไม่รู้จริง ๆ ว่ากริยาอันเป็นธรรมชาติเช่นนี้ของนางไปเรียนมาจากที่ใด
ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นผู้ใดเคาะโต๊ะเรียกร้องคำตอบ คือในห้องหนังสือของตำหนักอู๋จี๋
ฮ่องเต้เคาะเบา ๆ อย่างเหลืออด ผู้อยู่เบื้องล่างก็เหงื่อกาฬแตก
เหตุผลง่ายดายนัก แม้เจ้าไม่มีคำตอบ ก็ยังต้องตอบให้ได้