ตอนที่ 157 ยังเป็นงานเลี้ยงในวัง 3

นอกหน้าต่างสูง แสงตะวันซึ่งเดิมทีทอดเฉียงได้กลายเป็นสีทองอมแดงอันมัวหมองไม่แจ่มชัดแล้ว ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แกะสลักลวดลาย ทอดเงาบิดเบี้ยวลงบนพื้นเรียบเป็นมันดุจกระจก

ในมุมหนึ่ง กลิ่นธูปที่เหลืออยู่ในเตาสำริดรูปหูสัตว์ได้หมดสิ้นมานานแล้ว เหลือเพียงกลิ่นเถ้าถ่านจางยิ่งเจืออยู่ในโพล้เพล้ที่ค่อย ๆ หนาทึบ ทำให้ทุกสิ่งดูพร่ามัวยิ่งขึ้น

เซิ่งฮ่องเต้มิได้ทรงสั่งให้จุดโคม และไม่มีผู้ใดกล้าเหยียบเข้ามาในห้องหนังสือนี้โดยไม่ผ่านการแจ้งก่อน

เสียงจานฝนหมึกถูกทุบแตกยังก้องอยู่ในหู ด้านนอกมีเพียงตู้ซินผู้เดียว

เขาส่ายหน้าเงียบ ๆ เกรงว่าคุณหนูเฉินผู้นี้ในวันนี้...คงมีโอกาสรอดน้อยเต็มที