ตอนที่ 125 โลหิตหัวใจของไทเฮา

โคมไฟวังค่อย ๆ หรี่ลง ประกอบกับท้องฟ้าที่ยังไม่สว่าง ทำให้เงาร่างของเฉินหยวนจื่อที่เดินออกมาคนเดียวพร่ามัวและเย็นชา

หลี่มู่จิ้นเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง สายตาเลื่อนต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว ไปหยุดอยู่ที่เรียวขาคู่นั้นซึ่งแม้แต่ยกเท้าข้ามธรณีประตูก็ยังดูลำบาก...

เขาขมวดคิ้ว ทนไม่ไหวจึงยื่นมือไปพยุงนางไว้ครั้งหนึ่ง เมื่อเอ่ยปากน้ำเสียงกลับไม่ดีนัก จนกระทั่งเห็นดวงตาของเฉินหยวนจื่อที่อดหลับอดนอนจนแดงก่ำ จึงกลืนครึ่งหลังของประโยคกลับไป “เฉินหยวนจื่อ เจ้าตกลงจะทำอะไรกันแน่!? เจ้ารู้หรือไม่ว่าคืนนี้เจ้า.....”

เสียงของเฉินหยวนจื่อก็แหบพร่าเล็กน้อย นางไม่ได้ใส่ใจท่าทีของหลี่มู่จิ้นนัก เพียงถามเบา ๆ ว่า “จดหมายฉบับนั้นเป็นของปลอมใช่หรือไม่ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฝ่าบาทพระราชทาน ‘จื่ออวี้กวง’ แก่ลี่ผิน?”