กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
แทบจะในทันทีที่เฉินหยวนจื่อถูกตู้ซินพาตัวไป เฉินเหยาจือกับเสิ่นอวี้ก็แยกกันออกจากจวนในชั่วก้าวเท้าเดียว คนหนึ่งไปหาสหายเก่า อีกคนตรงดิ่งไปยังจวนโหวเสิ่นป๋อ
รถม้ายังไม่ทันหยุดสนิท เสิ่นอวี้ก็รีบลงจากรถอย่างอดใจไม่อยู่
บ่าวหนุ่มรีบเข้าไปแจ้งในเรือนใน “คุณหนูสี่มาแล้ว!”
ตะวันยามอัสดงลับขอบฟ้าจนสิ้น แสงฟ้ามืดคล้ำลงแล้ว เสิ่นฉงซานฟังคำของบุตรีคนเล็กจนจบด้วยคิ้วขมวด ฮูหยินเสิ่นที่นั่งอยู่ข้างกันกำมือเสิ่นอวี้ด้วยความเวทนา เอ่ยว่า “เช่นนี้จะทำอย่างไรดี เสี่ยวจื่อเด็กคนนี้ไปก่อเรื่องอันใดเข้าจนได้ เหตุใดจึงถูกเรียกตัวเข้าวังไป!? ท่านโหว ต้องรีบหาคนสืบให้ได้นะเพคะ!”
เสิ่นฉงซานมิได้ตอบรับคำนั้นในทันที