กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ยามเย็น เฉินหยวนจื่อก้มศีรษะตามหลังตู้ซินเข้าวัง ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าประตูข้างบานหนึ่งที่ไม่สะดุดตา
แม้ไม่เงยหน้า กำแพงตำหนักนี้จะแสดงความสูงตระหง่านและแรงกดดันเพียงใดในยามราตรีที่เข้มข้นขึ้น เฉินหยวนจื่อก็คุ้นเคยเป็นอย่างดีเหลือเกิน
เส้นทางนี้เป็นทางลัดไปยังตำหนักเจิ้งหยาง ชาติก่อน นางก็มักเลือกเดินทางนี้เพราะ “ขี้เกียจพบผู้คน”
กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินยังคงโชยมา ทำให้เฉินหยวนจื่อรู้สึกสงบลงบ้างเล็กน้อย
เสียงฝีเท้าข้างหลังยิ่งเดินยิ่งมั่นคง ตู้ซินอดเหลือบมองนางด้านข้างไม่ได้