เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“น้องเจ็ด!”
หลี่ถานก้าวยาว ๆ เดินเข้ามา คิ้วขมวด มองฮูหยินอันกั๋ว แล้วมองหลี่มู่จิ้น สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่เฉินหยวนจื่อซึ่งหลบอยู่ข้างหลังมาตลอด
เพียงชำเลืองเดียว ก็ไม่เห็นว่าหญิงผู้นี้มีสิ่งใดพิเศษ แต่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้ในเขตล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิ เกรงว่าจะมิใช่คนธรรมดา
หลี่ถานเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เผยรอยยิ้มปลอบประโลม “ฮูหยินอันกั๋ว ท่านเป็นผู้อาวุโส อีกทั้งเป็นสตรีมีศักดิ์แห่งราชสำนัก ย่อมต้องรักษาเกียรติไว้บ้างกระมัง…”
ความนัยก็คือ ในเขตล่าสัตว์แห่งนี้ผู้คนมากมาย หากก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ ก็ดูไม่สมควรอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น น้ำเสียงของหลี่ถานก็เคร่งขรึมขึ้นอีกเล็กน้อย “น้องเจ็ด เจ้าก็เช่นกัน ฮูหยินอันกั๋วเห็นว่าเจ้ายังเยาว์และไม่รู้การณ์ จึงไม่ถือสาก็แล้วไป เจ้าจะมาก้าวร้าวไล่ต้อนต่อไปได้อย่างไร”