กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
“คารวะหนิงอ๋อง” เฉินหยวนจื่อก้มตา ค้อมกายคำนับอย่างนอบน้อมอยู่ใต้ม้าของหลี่มู่จิ้น
หลี่มู่จิ้นรู้สึกแปลกใหม่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย จึงโน้มตัวลงพิงอานม้า หมายจะมองดูท่าทีอ่อนน้อมที่หายากนี้ของนางให้ถี่ถ้วน
ใครจะรู้ พอเข้าใกล้ได้เพียงครู่เดียว เฉินหยวนจื่อก็กระซิบประโยคหนึ่งว่า “อีกสักครู่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น องค์ชายจงจำไว้ว่าต้องช่วยข้า”
หลี่มู่จิ้นยังไม่ทันเอ่ยถามสักคำ ทางนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนปะปนกันดังมา ขณะเดียวกันเสียงแหลมเล็กของฮูหยินอันกั๋วที่จงใจเชิดขึ้นก็ฟังดูเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม
“คุณหนูเฉิน! เจ้าหยุดอยู่ตรงนั้น!”
เฉินหยวนจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อยโดยไม่แสดงสีหน้า ดูเถิด อิ่นซื่อตัดสินใจแล้วจริง ๆ