กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
รถม้าเคลื่อนเสียงคลอกัง นี่คือครั้งสุดท้ายที่เฉินหยวนจื่อจะได้ย่างเท้าไปตามเส้นทางสู่สำนักศึกษาตระกูลเหมย
ความอบอุ่นบางเบาที่ยังหลงเหลือในยามกลางวัน ครั้นถึงยามเย็นก็กลายเป็นความหนาวเย็น
เซียงโต้วนำผ้าคลุมบางมาคลุมให้เฉินหยวนจื่อ นึกถึง “ความคึกคัก” ในจวนหลายวันมานี้ ก็อดหัวเราะขึ้นมิได้ “คุณหนูใหญ่ เช่นนี้ฮูหยินคงไม่เชิญคุณชายผู้ใดมาที่จวนอีกแล้วกระมัง?”
เฉินหยวนจื่อ “หนีตาม” องค์ชายเจ็ดที่ประตูจวน เรื่องนี้ไม่นานก็เลื่องไปทั่วเมืองเยี่ยนตู คืนนั้นเฉินเหยาจือหน้าซีดเขียว เรียกนางไปที่ห้องหนังสือดุด่าหนึ่งยก กระทั่ง “การตัดสินใจเอง” ของเสิ่นอวี้ก็ถูกตัดสินให้เป็น “หาเรื่องใส่ตัว” ไปด้วย