กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
พึ่งพ้นโถงหมิงเต๋อ เฉินหยวนจื่อก็อดแค่นเสียงหึออกมาไม่ได้
หากว่าด้วยโคลงกลอนและตำรา นางในยามนี้ย่อมมิใช่อู่มือของอวี๋เสวียนชิว แต่หากว่าด้วยนโยบายบ้านเมืองเล่า เขามีสิทธิ์อันใด ยังคิดว่าตนคือเสนาบดีอวี๋ผู้อยู่ใต้ฟ้าคนเดียวเหนือคนทั้งปวงอยู่อีกหรือ
เห็นดังนั้น เซียงโต้วก็ขมวดหน้าตาม “คุณหนูใหญ่ คุณชายอวี๋อะไรนั่นกำลังกลั่นแกล้งท่านอยู่หรือเพคะ”
“เขาหรือ ยามนี้ยังไร้ความสามารถเช่นนั้นดอก”
เซียงโต้วพยักหน้า ได้ยินเฉินหยวนจื่อว่าเช่นนี้จึงวางใจ
ใครเล่าจะรู้ เพียงก้าวไปได้สองก้าว ก็มีผู้หนึ่งร้องเรียกนางทั้งสองไว้
“คุณหนูเฉิน”
เฉินหยวนจื่อหยุดฝีเท้า หันศีรษะไปมอง
เห็นเพียงเยาวชนผู้หนึ่งในอาภรณ์สีฟ้าทะเลสาบเร่งฝีเท้าตามออกมา