กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เฉินเหยาจือเอามือไพล่หลังเดินไปยังเก้าอี้พับแล้วนั่งลง เขาเงยตาขึ้นเหลือบมองเฉินหยวนจื่อแวบหนึ่ง ส่ายหน้าอย่างจนใจ “เสี่ยวจื่อ... เจ้าเป็นคุณหนูในห้องหอในเรือน ไม่ควรยุ่งเรื่องท้องพระโรง แค่ตั้งใจเล่าเรียนสักสองสามปี ถึงเวลาพ่อจะหาคู่ที่ดีให้เจ้าใช้ชีวิตอย่างสงบก็พอแล้ว”
เฉินหยวนจื่อตามไป หาม้านั่งเตี้ยมาวางตรงหน้าเฉินเหยาจือแล้วนั่งลง นางเงยหน้าขึ้นกล่าว “พ่อคิดจริง ๆ หรือว่าลูกสาวแต่งงานแล้วจะสงบสุขไปทั้งชาติ?”
“มีพ่ออยู่ ใครยังกล้ารังแกเจ้าเล่า?”