ตอนที่047

อีกสองวันต่อมา ยามฟ้าใกล้ค่ำ

ภายในลานศาลาเมฆม่วง ร่างของหลี่อวิ๋นชิงยิ่งดูอ่อนช้อยงดงาม ทุกคราที่หมุนตัวหลบหลีก ล้วนดุจดั่งหงส์เหิน

เรียวนิ้วขาวผ่องราวน้ำนมกุมเข้าหากันแน่น ทุกคราที่ซัดหมัดออกไป ทั้งที่เห็นชัดว่าไม่ได้ใช้แรงมากนัก กลับให้ความรู้สึกราวกับไร้น้ำหนักเสียด้วยซ้ำ

ทว่ากลางอากาศกลับยังคงมีเสียงระเบิดอากาศดังขึ้นเป็นระลอก

ดั่งอสรพิษไร้กระดูกในร่างมนุษย์ ผิวพรรณอ่อนนุ่มทว่ายืดหยุ่นและเปี่ยมพละกำลัง ทุกอิริยาบถประดุจคันธนูเทพน้าวเหนี่ยว

[วิชาหมัดหมิงอวี้ ค่าประสบการณ์ +5]

[วิชาหมัดหมิงอวี้ ค่าประสบการณ์ +5]

[วิชาหมัดหมิงอวี้ (ขั้นสำเร็จใหญ่ 685/1000)]

หลี่อวิ๋นชิงจมดิ่งอยู่ท่ามกลางวิชาหมัด กระทั่งเปลือกตาทั้งสองยังปิดลงอย่างแผ่วเบา

ทว่ายามสูญเสียการมองเห็น ร่างกายของนางกลับมิได้แปรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ยังคงอ่อนโยนเปี่ยมพละกำลัง ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ