ตอนที่026

หลี่อวิ๋นชิงถือปลาที่ทำความสะอาดแล้วเดินกลับมายังกองไฟใต้หน้าผา

เจียงอวี้ที่เดิมทีปิดเปลือกตากลับลืมตาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เขามองใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติโดยสัญชาตญาณ ความรู้สึกยินดีพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจอย่างไม่มีสาเหตุ

แต่ทว่ากลัวจะถูกจับพิรได้ สายตาก็พลันเหลือบไปมองปลาในมือของหลี่อวิ๋นชิง ฝืนประคองกายลุกขึ้น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ข้าจัดการเอง"

แม้จะรู้สึกเพลิดเพลินกับการที่หลี่อวิ๋นชิงเข้ามาใกล้ชิดและคอยดูแล แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอุบัติเหตุในครั้งนี้ หากไม่ใช่เพราะตนเป็นคนเอ่ยปากชวน และอยู่ในเขตชั้นในแล้วล่ะก็ คงไม่เผชิญกับวิกฤตเช่นนี้เป็นแน่

อีกฝ่ายเป็นถึงคุณหนูที่เติบโตมาในห้องหอ ร่างกายบอบบางอ่อนแอ แต่กลับต้องมาทำเรื่องเหล่านี้เพราะตน

"บาดแผลของเจ้าล่ะ?"

หลี่อวิ๋นชิงมองเจียงอวี้ด้วยความประหลาดใจ พบว่าบนตัวอีกฝ่ายแม้จะมีคราบเลือดอยู่ แต่กลับสามารถลุกขึ้นยืนได้ตามปกติแล้ว

ถึงมือเท้าจะยังไม่ค่อยสะดวกนัก แต่ก็พับเก็บขยับเขยื้อนได้อย่างอิสระ