เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 การเข่นฆ่า
ราตรีที่เนินเหนือมืดสนิท ราวกับมีผู้รดหมึกหนึ่งอ่างลงไป
ป่าสนแน่นทึบจนลมไม่อาจพัดผ่าน แสงจันทราถูกเรือนยอดซ้อนชั้นกีดกั้นไว้ภายนอก มีเพียงบางคราวที่ลำแสงเงินอันริบหรี่ลอดผ่านซอกใบสนลงมา
สาดต้องลำต้นที่ปกคลุมด้วยตะไคร่ ราวกับนิ้วมือของผู้ใกล้ตาย ขีดเป็นรอยครูดบนผิวปูนที่ล่อนหลุด
ลมหยุดแล้ว เสียงคลื่นสนก็สงบลง ป่าทั้งผืนเงียบจนเหลือเพียงเสียงฝ่าเท้าขององครักษ์เงาที่เหยียบย่ำผ่านดินใบไม้ผุ ดังกรอบแกรบ
เสิ่นตู้พลิกลงจากหลังม้า ย่อตัวลงใต้ต้นสนเฒ่าต้นหนึ่ง
ใบสนข้างเท้าของเขาถูกเปิดออก เผยให้เห็นผืนดินเล็ก ๆ ที่ถูกกีบม้าเหยียบย่ำ
รอยกีบยังใหม่ ขอบยังชื้นอยู่ ไม่ใช่เกือกม้าตามแบบแผนของทหารรักษาวัง
เกือกม้าของทหารรักษาวังนั้นกรมโยธาเป็นผู้หลอมขึ้นเองทั้งสิ้น ด้านหน้าหนาด้านหลังบาง ออกแบบมาเพื่อการเดินทัพในภูเขาโดยเฉพาะ