เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 ออกไป
สระบัวผืนนั้นที่มุมตะวันตกของสระไท่เย่ มองออกไปจากหน้าต่างของอาเหิงเห็นได้พอดีเพียงครึ่งเดียว
ไม่กี่วันก่อนยังมีเพียงดอกตูมสีชมพูที่ปิดสนิทอยู่ไม่กี่ดอก เช้านี้พอเขาเงยขึ้นมองอีกครั้ง ดอกที่อยู่ใกล้ฝั่งที่สุดก็บานแล้ว
กลีบดอกเป็นสีชมพูอ่อนมาก ขอบกลีบเปล่งประกายราวไข่มุก พลิ้วไหวเบา ๆ อยู่ในลมยามเช้า
เขาจ้องมองดอกไม้นั้นอยู่นาน จนโย่วอันคิดว่าเขาหลับคู้อยู่ตรงขอบหน้าต่างอีกแล้ว จากนั้นเขาก็ไถลตัวลงจากธรณีหน้าต่าง
เขาเดินไปยังโต๊ะที่ฮ่องเต้ทรงตรวจฎีกา ยืนอยู่ข้างโต๊ะครู่หนึ่ง แล้วก็เดินกลับไปที่หน้าต่าง
เขาเอนตัวลงบนขอบหน้าต่าง มองดอกบัวนั้นอีกสักพัก นิ้วมือวาดวงกลมอยู่บนซี่หน้าต่าง วงแล้ววงเล่า โย่วอันยืนอยู่เบื้องหลังเขาห่างสามก้าว มองดูเขาเดินไปเดินมาโดยไม่ส่งเสียง
เขารู้ว่าองค์ชายคิดสิ่งใดอยู่ องค์ชายอยากออกไป แต่ไม่กล้าพูด