กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 โย่วอัน 3
เมื่อโย่วอันเฝ้าอยู่หน้าประตูเรือนอุ่นจนถึงวันที่ห้า ในที่สุดอาเหิงก็เรียกเขาเสียงหนึ่ง
เสียงเรียกนั้นเบามาก เบาจนโย่วอันเกือบคิดว่าเป็นเสียงลม
เขาลุกขึ้นยืนพรวด ชายเสื้อที่คลุมเข่าถูกลมโกรกใต้ชายคาพัดจนสะบัดดัง พร้อมกันนั้นร่างของเขาก็ก้าวข้ามธรณีประตูไปแล้ว
ภายในเรือนอุ่นแสงสลัว ลายดอกท้อบนกระดาษปิดหน้าต่างกรองแสงยามบ่ายให้กลายเป็นสีเหลืองอบอุ่นพร่ามัวผืนหนึ่ง
อาเหิงพิงหลังนั่งอยู่หัวเตียง เสือผ้าวางอยู่บนเข่า สองมือประสานกันกดอยู่บนท้องเสือ
เขาสวมเสื้อคลุมในสีขาวนวล คอเสื้อหลวมย้อยอยู่บนกระดูกไหปลาร้า
ทั้งร่างจมอยู่ในผ้าห่มไหม ราวกับถูกก้อนเมฆกลืนไปครึ่งหนึ่ง