เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 พูดออกมา!
เดือนเจ็ด ปีหย่งชางที่แปด
อากาศอบอ้าวราวกับมีใครคว่ำหม้อครอบไว้ ใบแปะก๊วยถูกแดดเผาจนม้วนงอ ระดับน้ำในสระไท่เย่ลดลงครึ่งฉื่อ เผยให้เห็นรอยโคลนแตกแห้งเป็นวงอยู่ริมฝั่ง
เสียงจักจั่นกลับร้องขยันขันแข็งยิ่งกว่าปีก่อน ๆ ไม่หยุดพักตั้งแต่เช้าจรดเย็น ร้องจนคนฟังใจร้อนรุ่ม
แต่ในตำหนักเฉียนชิงกลับเงียบสงัด เหลืออยู่เพียงสองเสียง คือเสียงอ้อแอ้ของอาเหิง กับเสียงพู่กันชาดครูดผ่านผิวกระดาษยามฮ่องเต้ทรงตรวจฎีกา
บรรดานางในเดินเขย่งปลายเท้า พูดจาก็กลั้นเสียงไว้ในลำคอ แม้แต่นกจิตรกรที่แขวนอยู่ใต้ชายคาก็แทบไม่ร้อง
ยามเย็นทุกวัน จิ่นเซ่อยังคงยกชาตังกุยเข้ามาหนึ่งถ้วยตามเคย และเมื่อฮ่องเต้ทรงวางพู่กันลงแล้วนวดหว่างคิ้ว นางก็ก้าวเข้าไปนวดไหล่ถวายเช่นเดิม ทว่าตัวนางเองก็เงียบยิ่งกว่าแต่ก่อน
ผมหงอกของนางไต่จากขมับขึ้นไปจนถึงกลางศีรษะ ทีละเส้น ทีละเส้น ราวกับขนอ่อนสีหม่นที่อยู่ใต้ใบแปะก๊วย
อาเหิงยังคงเป็นเช่นเดิม ขยับตัวไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง