กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 เดิมทีคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา
ปลายเดือนแปดแห่งปีที่เจ็ดแห่งศักราชหย่งชาง ทันทีที่ลมสารทพัดมา ต้นแปะก๊วยในตำหนักเฉียนชิงก็เริ่มผลัดใบ
ใบไม้สีเหลืองทองร่วงกราวลงจากกิ่งก้าน ปูอยู่บนแผ่นอิฐหินสีคราม เหล่านางกำนัลกวาดรวมเป็นกอง ๆ ก่อนจะถูกสายลมพัดกระจายอีกครั้ง
จิ่นเซ่อบอกว่าฤดูสารทปีนี้มาเร็วกว่าทุกปี ฮ่องเต้เอนพระวรกายอยู่ใต้หน้าต่าง อ่านฎีกาพลางขานรับเบา ๆ ทว่าสายตากลับทอดลงไปยังข้างกาย
อาเหิงตื่นแล้ว แต่ไม่ได้ร้องไห้ เขาแทบไม่เคยร้องงอแงตลอดวันเช่นทารกคนอื่น
เขาไม่มีแรงจะร้องไห้เป็นเวลานาน บ่อยครั้งเพียงส่งเสียงครางแผ่วเบา ราวกับลูกแมวกำลังหาโพรงนอน