กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 สนามรบบรรพกาล (7)
ซูชิงชิงลูบกระถางหลอมฟ้า “อืม กระถางน้อยเก่งมาก รอข้าอยู่นี่นะ” กระถางหลอมฟ้าสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของผู้เป็นนาย จึงแอบให้กำลังใจตนเองอยู่ในใจ
ซูชิงชิงออกจากมิติ ในมือถือหินเรืองแสงอยู่ก้อนหนึ่ง หลายปีมานี้เมื่อมีเวลาว่าง ซูชิงชิงก็มักออกตามหาทางออก ที่นี่ราวกับเป็นอีกมิติหนึ่ง ทั้งกว้างใหญ่และสูงลิ่ว เพียงแต่ทั่วทั้งมิติมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่มือ ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนไม่หวั่นเกรงเรื่องนี้