กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 ชีวิตประจำวัน
มหาเซียนชิงหนิงกลั้นสีหน้าที่อยากหัวเราะไว้ หลานศิษย์คนนี้ช่างกล้าพูดทุกเรื่องจริง ๆ “เจ้ารออยู่ที่นี่ก็พอ ส่วนเรื่องโหย่วเต้า อาจารย์ปู่ต้องขอบใจเจ้า”
“เหตุใดหรือเจ้าคะ อาจารย์ปู่?”
“ฮ่า ๆ เขาเป็นทายาทของสหายคนหนึ่งที่อาจารย์ปู่รู้จักเมื่อหลายปีก่อน เจ้าช่วยให้อาจารย์ปู่ทำความปรารถนานี้ให้ลุล่วง อาจารย์ปู่ย่อมต้องขอบใจเจ้า”
“ฮี่ ๆ เป็นสหายหญิงคนสนิทสินะ” ซูชิงชิงหัวเราะแห้ง ๆ ในใจ อาจารย์ปู่ผู้ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องทางโลกเช่นนี้ก็มีสหายหญิงคนสนิทด้วยหรือ?
“กลับไปเถอะ วิถีบำเพ็ญอย่าประมาทเป็นอันขาด” มหาเซียนชิงหนิงเคาะศีรษะเด็กสาวคนนี้เบา ๆ นิสัยซุกซนเกินไป ส่วนอู๋ซวงก็เงียบขรึมเกินไป