กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ผู้บำเพ็ญเซียนยุคบรรพกาล
ซูชิงชิงจ้องศพแห้งกรังอย่างระแวดระวัง มือกำกระบองไม้แน่น นางอ้าปากเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจทำลายถ้ำพำนักของท่าน ขอผู้อาวุโสโปรดอภัยด้วย!” กล่าวจบก็ประสานมือคำนับ
ซูชิงชิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเงาร่างหนึ่งลอยออกมาจากศพแห้งกรัง
“อุ๊ย แม่เจ้า ผีหลอก!” แม้ตอนนี้ซูชิงชิงจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว แต่เรื่องผีสางเทวดาก็ยังทำให้นางขนลุกอยู่ดี บัดนี้หนังศีรษะชาวาบ เหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง
“ไม่เป็นไร แม่หนูน้อย ข้าเหลือเพียงจิตดั้งเดิมดวงนี้แล้ว อย่ากลัวไปเลย เล่าเรื่องแดนเซียนในตอนนี้ให้ข้าฟังหน่อยสิ ผ่านมาตั้งหลายแสนปี เจ้าเป็นคนแรกที่มาหาข้าถึงที่นี่ แถมยังเป็นเด็กสาวด้วย”