ตอนที่ 122 คนเราย่อมแตกต่างกันโดยพื้นฐาน

ตอนที่ 122 คนเราย่อมแตกต่างกันโดยพื้นฐาน

“ข้าจะให้คำเตือนแก่เจ้าเป็นครั้งสุดท้าย จงทิ้งแก่นศิลาวิญญาณในมือเจ้าไว้เสีย มิฉะนั้นข้าจะลงมือทำให้เจ้ากลับคืนสู่ร่างเดิมด้วยตนเอง” เย่ไป๋อีกล่าวอย่างอ่อนโยน

เหล่าสวีไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเผชิญสายตาของเย่ไป๋อี สุดท้ายก็ไม่อาจเอ่ยคำว่าไม่ออกมาได้แม้แต่คำเดียว จึงรีบหนีไป

เย่ไป๋อีหันไปมองคนข้างกายแล้วกล่าวว่า “ยังยืนนิ่งทำอันใดอยู่? ไปสังหารมันเสียสิ! นี่คือโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในพันปี สังหารมันแล้วต้องได้รับการตอบแทนจากฟ้าดินเป็นแน่ การตัดขาดเส้นชีพจรโชคชะตาของเมืองเล็กแห่งหนึ่ง เดิมก็เป็นการกระทำท้าทายสวรรค์อยู่แล้ว หากกำจัดมันและฟื้นฟูทุกสิ่งให้กลับคืน ย่อมได้รับการตอบแทนจากฟ้าดินอย่างแน่นอน”