ตอนที่ 109 ล้วนเป็นเพียงความฝัน

ตอนที่ 109 ล้วนเป็นเพียงความฝัน

แสงอัสดงค่อย ๆ เลือนหาย ราตรีกาลมาเยือน หลี่หู่นั่งอยู่บนกำแพง มองดูหมู่ดาวเต็มฟ้า ใบหน้าทึ่มทื่อราวพยัคฆ์น้อยนั้นไม่รู้กำลังครุ่นคิดสิ่งใด

คงเพราะเขาหวนระลึกถึงเรื่องราวตลอดเส้นทาง ตั้งแต่ถูกพาตัวออกจากเมืองเล็กแห่งนั้นไปยังค่ายทหารแดนเหนืออย่างไร้สาเหตุ แล้วระหกระเหินมาถึงที่นี่ ก่อนจะกลับมาอยู่เคียงข้างอาจารย์อีกครั้ง

หากกล่าวให้ถูกต้อง เย่ไป๋อีก็นับเป็นหนึ่งในญาติเพียงสองคนที่หลี่หู่มีอยู่ในโลกนี้

คนหนึ่งคืออาจารย์ อีกคนคือพี่สาวองค์หญิง

“ช่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเสียจริง!” หลี่หู่คิดไปคิดมา ก็คิดขึ้นมาว่าตนควรบอกข่าวที่พี่สาวองค์หญิงยังมีชีวิตอยู่แก่อาจารย์ของตนหรือไม่