กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พันช์พันอักษร
ตอนที่ 30 ถูกลอบโจมตี
ไป๋จื้อเสวียเป็นเช่นที่คาดไว้ เมื่อเห็นว่างานเลี้ยงใกล้สิ้นสุดลง ภายในงานแทบไม่มีเรื่องใดเกี่ยวข้องกับเขา เขาจึงหาเหตุผลข้อหนึ่งเตรียมตัวจากไป
“หยวนต้าถาว ไอ้สิ่งชั่วช้านี่! ไม่อยู่ในห้องเก็บฟืน แล้วมาที่นี่ทำอะไร รนหาที่ตายหรือ?”
“งานของข้าทำเสร็จแล้ว ข้าเพียงอยากมาดู”
“มาดูหรือ? แม้แต่ใบหน้าอันทรงเกียรติของท่านผู้ตรวจการราชสำนัก ก็ใช่ว่าคนอย่างเจ้าจะมีสิทธิ์มองได้! เป็นเพียงคนรับใช้ชายผ่าฟืน ก็จงเฝ้าพื้นที่เล็ก ๆ ของเจ้า ผ่าฟืนไร้ค่าของเจ้าให้ดีเสีย เจ้าไม่มีคุณสมบัติ! เข้าใจหรือไม่?”
“ด้วยเหตุใดเจ้าจึงดูได้ แต่ข้าดูกลับไม่ได้?”
“เจ้าจะเหมือนข้าหรือ?”
“ล้วนเป็นคนรับใช้ชายของจวนตระกูลไป๋ เหตุใดจึงไม่เหมือนกัน?”
“ข้าว่าเจ้ารนหาที่ตาย! ดูท่าวันนี้หากไม่กระทืบเจ้าให้ตาย...”