ตอนที่ 17 วิถีแห่งการต้อนรับแขก

ตอนที่ 17 วิถีแห่งการต้อนรับแขก

แววตาของเย่ไป๋อีเย็นชา ราวกับคร้านจะกล่าววาจาไร้สาระ

เขาปล่อยมือเล็กของไป๋เสี่ยวเย่อย่างแผ่วเบา ฝ่ามือรวมตัวเป็นสายปราณกำลังภายใน ก่อนซัดฝ่ามือออกไป

ฝ่ามือนี้ทรงอำนาจดุจผลักภูผาคว่ำมหาสมุทร พละกำลังดิบอันแข็งกร้าวซัดทุกคนกระเด็น บ่าวชายทั้งหลายต่างถูกพลิกคว่ำลงกับพื้น

ขณะที่เย่ไป๋อีกำลังจะซัดฝ่ามืออีกครา ฉีจวิ้นลี่ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

“วิชาฝ่ามือร้ายกาจยิ่งนัก! ผู้ที่สามารถรวมวิชาฝ่ามืออันแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้ในระดับของเจ้า หาได้พบเห็นไม่บ่อย!” ฉีจวิ้นลี่ยืนขวางหน้าเย่ไป๋อีแล้วกล่าว

“แต่การลักพาตัวคุณหนูน้อยถือเป็นโทษมหันต์ ที่นี่คือจวนตระกูลไป๋! ต่อให้เจ้าร้ายกาจเพียงใด วันนี้ก็ต้องอยู่ที่นี่!”