กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 ถ้ายังไม่พูด ฉันจะยิงแล้ว
ช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ จะลืมซานเจี้ยผู้เป็นเบ๊ฟรีได้ลงคอได้อย่างไร!
หลี่ฝูเซิงคาดคะเนว่า ฝีมือของเจ้าโล้นรุ่นอักษรอวิ๋นคนนี้ ต่อให้ไม่เท่าหลี่ปั้นเซียน ก็คงไม่กระจอกไปกว่ากันเท่าไรนัก!
นอกจากข้างกายของโจวเซี่ยวเทียนแล้ว บางทีการอยู่ข้างเจ้าโล้นคนนี้อาจปลอดภัยที่สุด!
วางสายโทรศัพท์
หลี่ฝูเซิงจัดการอาหารจนอิ่มไปราวแปดส่วน
“เถ้าแก่ คิดเงินครับ!”
“ได้เลยครับ!”
เถ้าแก่เนี้ยเดินมาด้วยตัวเอง พลางพยักหน้าก้มหัว “คุณคะ ยอดรวมของมื้อนี้คือ 6,500 ค่ะ”
หลี่ฝูเซิงรู้ว่ามื้อนี้อย่างน้อยต้องโดนโก่งราคาไปห้าพันหยวน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร