กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 แค่นี้ก็ดีแล้ว
ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของโจวเซี่ยวเทียนกับเว่ยเจิ้นกั๋ว โทสะของหลี่ฝูเซิงจึงค่อย ๆ สงบลง
หมอนี่มาเร็วเคลมเร็ว ไปก็ไวเช่นกัน
หลังจากออกจากจงเป่ยไห่ หลี่ฝูเซิงก็มาถึงโรงพยาบาลเขตทหาร
ภายใต้การดูแลรักษาอย่างพิถีพิถันของเสี่ยวเสวียนอวี่ ร่างกายของหวังเหมิงฟื้นตัวเป็นปกติโดยสมบูรณ์แล้ว หากไม่ใช่เพราะทางโรงพยาบาลรั้งตัวเขาไว้สังเกตอาการ ป่านนี้เขาคงออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว
“ลูกพี่!”
“ลูกพี่...”
เมื่อเห็นหลี่ฝูเซิงเดินเข้ามา หวังเหมิงกับเฉินอวี่ก็เอ่ยปากพร้อมกัน
“ดูท่าจะว่างกันจังเลยนะ”
หลี่ฝูเซิงหัวเราะแห้ง ๆ กวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ไม่เห็นเสี่ยวเสวียนอวี่ หนานกงเสวี่ย รวมถึงหวังถงถง