กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 มีแค้นไม่แก้ไม่ใช่ลูกผู้ชาย
หลี่ปั้นเซียนยืนตระหง่านอยู่กลางสายลมหนาว เส้นผมขาวแซมดำปลิวกระจัดกระจาย ทั่วทั้งร่างดูมีอานุภาพเกรงขามยิ่งขึ้น
หลี่ฝูเซิงที่ยืนชมการต่อสู้อยู่ไกล ๆ อดไม่ได้ที่จะจุ๊ปากสองที ไม่คิดไม่ฝันเลยจริง ๆ ว่าตาเฒ่าขี้เมาที่เห็นอยู่ทุกวัน พอเอาจริงขึ้นมาแล้วจะเท่ได้ขนาดนี้!
ต่างจากสองศิษย์อาจารย์ สีหน้าของวิลกลับมืดมนลงอย่างถึงที่สุด
“ไอ้หมูผิวเหลือง ฉันยอมรับว่าแกมีฝีมืออยู่บ้าง คนที่ทำให้ฉันบาดเจ็บได้ถึงขนาดนี้ นอกจากแกแล้ว ใต้หล้านี้คงหาคนที่สองไม่ได้อีก แต่ว่า...”
พูดถึงตรงนี้ วิลก็ปาดเลือดที่ไหลมุมปากออก ก่อนจะแสยะยิ้มชั่วร้าย “การต่อสู้ต้องจบลงแค่นี้แล้ว!”
สิ้นเสียงพูด