กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 359 เป็นหมาของผม
เสียงดังกึกก้องจนหูแทบหนวก บนพื้นดินปรากฏหลุมลึกขนาดมหึมา
ตู๋กูเซี่ยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ!
หากโดนเข้าที่ตัวเขา ต่อให้ตอนนี้เขาจะมีกายาเผ่าโลหิต ก็คงถูกระเบิดร่างแหลกเป็นผุยผงในชั่วพริบตา
ในเสี้ยววินาทีที่เขากำลังนึก ร่างหนึ่งก็มาปรากฏอยู่ด้านหลังตู๋กูเซี่ยอย่างไร้ซุ่มเสียง
“เจวี๋ยซิน!”
หลวงจีนซานเจี้ยตวาดลั่น เสียงนั้นสั่นสะเทือนจนหัวของตู๋กูเซี่ยอื้ออึง ยืนแทบไม่อยู่
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่หลี่ฝูเซิงและคนอื่นที่อยู่ไม่ไกลก็ยังรู้สึกว่าหูยังคงอื้ออึง
ซือหม่าชิงซานถอนหายใจอย่างตกตะลึง “นี่เป็นวิชาสิงห์คำราม หนึ่งในเจ็ดสิบสองวิชาสุดยอดเส้าหลินนเชียวหรือ!”