กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 328 นายน้อย
ครึ่งเดือนต่อมา ศาสนจักร
แขนทั้งสองข้างของเฉินอวี่พันผ้าพันแผลเอาไว้ บนหน้าผากพันผ้าก๊อซ ทั้งตัวเขานั่งอยู่บนรถเข็น
มองแวบแรก ดูไม่ต่างอะไรจากคนพิการเลย!
เมื่อเห็นหวังเหมิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า เฉินอวี่ก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ โพล่งถามออกไปว่า “ลูกพี่ล่ะ?”
“เฮ้อ”
หหวังเหมิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร
“บัดซบ พวกเราไปเชือดไอ้สารเลวบูเคนลินกับยาร์สองตัวนั้นกัน!”
ในดวงตาของเฉินอวี่เปี่ยมด้วยเพลิงโทสะอันท่วมท้น
หวังเหมิงพูดเสียงเย็นชาว่า “เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง พวกเราไปกันก่อน!”