กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 185 แม้แต่แมลงวันสักตัวก็อย่าปล่อย
เผ่าโลหิตเร้นกายจากโลกมานานหลายสิบปี จนตัดขาดจากโลกใบนี้ไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
แต่ถึงกระนั้น ในสายตาของเวเบอร์ มนุษย์หน้าไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่าโลหิตของพวกเขาก็ล้วนเป็นแค่มดปลวกอันต่ำต้อย!
ราชาเฮงซวยอะไรกัน?
อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่มดปลวกที่แข็งแกร่งขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น
เมื่อเห็นสีหน้าดูแคลนของเขา โมนิกาก็รู้ทันทีว่ามาร์ควิสเผ่าโลหิตผู้นี้ไม่ได้เก็บคำเตือนของเธอไปใส่ใจ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนอีกครั้ง “หากคุณยอมสละเวลาสักนิดไปทำความเข้าใจอีกฝ่าย บางทีคุณอาจจะไม่คิดแบบตอนนี้แล้วก็ได้”
“อย่างนั้นหรือ?”
เวเบอร์ยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า “แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกไปเองว่า เธอดูไม่อยากให้ฉันฆ่าหมอนั่นกันล่ะ? หรือว่าพวกเธอจะรู้จักกัน?”