กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 ต้องรุกเองบ้าง
เมื่อรถตำรวจแล่นจากไป บรรยากาศภายในลานคฤหาสน์ตระกูลเหลิงก็พลันกลายเป็นพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันที…
“ตำรวจพวกนี้กินข้าวมื้อละเท่าไหร่กันถึงทำตัวแบบนี้ ไม่ได้การ ฉันจะโทรหาหัวหน้าสำนักงานของพวกเขา” เหลิงเย่าพูดอย่างเดือดดาล
จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาหัวหน้าสำนักงานทันที
อู๋เส้าเฉินยืนมองการแสดงของเขาอยู่เงียบ ๆ ไม่คิดห้ามปราม เขามั่นใจว่าหลินจั่นเผิงน่าจะกำชับอะไรไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นตำรวจพวกนี้คงไม่เห็นหน้าเขาปุ๊บก็เผ่นหนีไปปั๊บหรอก
พอปลายสายรับ เหลิงเย่าก็แผดเสียงลั่นทันที “หัวหน้าสำนักงานหลี่ ลูกน้องของคุณหมายความว่ายังไงกัน ตระกูลเหลิงของผมเกิดคดีฆาตกรรมร้ายแรงขนาดนี้ กลับไม่ดูดำดูดีแล้วชิ่งหนีไปเนี่ยนะ!?”