เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 ได้เวลาขนกลับแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น อู๋เส้าเฉินลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เขามองอวี่เฟยที่นอนอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่เจือรอยยิ้ม
ในที่สุดก็บอกลาชีวิตหนุ่มบริสุทธิ์ตลอด 24 ปีเสียที ทว่าเมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน อู๋เส้าเฉินก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ยังดีที่พลังของอวี่เฟยถูกนำออกมาสู่โลกจริงด้วย ไม่อย่างนั้นผู้หญิงธรรมดาคงทนรับความบ้าคลั่งของเขาไม่ไหวเป็นแน่ ไม่นึกเลยว่าพอพาพลังออกมายังโลกจริงแล้ว เรื่องพรรค์นั้นจะพลอยเพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วย
เขาเกลี่ยเส้นผมของอวี่เฟยด้วยความทะนุถนอม เมื่อมองหยาดโลหิตพรหมจรรย์บนเตียง อู๋เส้าเฉินก็รู้สึกใจหายวาบ ยังดีที่ไม่เผลอไปกระตุ้นพิษพรสวรรค์เข้า ไม่อย่างนั้นคงเสียใจไปตลอดชีวิต
“เฮ้อ เรื่องแบบนี้ทำให้คนเราสูญเสียความสามารถในการยั้งคิดจริง ๆ นั่นแหละ” อู๋เส้าเฉินส่ายหน้า
อู๋เส้าเฉินค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาแล้วเดินออกไป…