เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 สัตว์พาหนะ
อู๋เส้าเฉินได้ยินประกาศทั้งเซิร์ฟเวอร์นี้ก็ชะงักไปเหมือนกัน แอบสบถในใจว่า “จริง ๆ ด้วย พวกตาแก่นั่นพึ่งพาไม่ได้เลยสักนิด”
จากนั้นก็หันไปพูดกับจื่อโยวว่า “พวกเดียวกับเธอเหรอ?”
“อย่าเอาฉันไปเปรียบกับพวกสัตว์มารชั้นต่ำพวกนั้น!” จื่อโยวกลอกตากล่าว
“แล้วพอช่องทางโลกมารเปิดออก เธอต้องกลับโลกมารหรือเปล่า?” อู๋เส้าเฉินเอ่ยถามขึ้นมาทันควัน
“ช่องทางนั้นเชื่อมต่อไปแค่แดนเนรเทศแห่งหนึ่งของโลกมารเท่านั้น เข้าไปในโลกมารจริง ๆ ไม่ได้หรอก อีกอย่าง โลกมารคือสถานที่ที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กอย่างแท้จริง ด้วยสภาพของฉันในตอนนี้ถ้ากลับไป ไม่นานคงถูกเขมือบจนไม่เหลือแม้แต่ซาก” จื่อโยวถอนหายใจพลางกล่าว
“งั้นก็ดีแล้ว!” อู๋เส้าเฉินรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงอยากให้มารหญิงคนนี้รีบไสหัวไปให้พ้น ๆ แต่ไม่รู้ทำไม พอมาตอนนี้เขากลับไม่อยากให้มารหญิงคนนี้จากไปเสียแล้ว แม้หล่อนจะดุใส่เขามาก แต่ความช่วยเหลือที่มอบให้เขาก็มหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย