ตะลึงงัน

ตะลึงงัน

ตอนที่รัชทายาทมาถึง ข้างนอกฝนกำลังตก ฟ้ายังร้องคำรามอยู่หลายครั้ง

ปกติเวลานี้เฉิงหว่านอวิ้นหลับไปนานแล้ว แต่เอ๋อร์หลินจูเพิ่งเคยเจอพายุฝนกระหน่ำฤดูร้อนเป็นครั้งแรก ถูกเสียงฟ้าร้องทำให้ตกใจจนร้องไห้ นางจึงให้แม่นมเกิ่งอุ้มเอ๋อร์หลินจูมานอนบนเตียงของนาง

ช่วงอายุนี้เอ๋อร์หลินจูเริ่มค่อย ๆ หย่านมมื้อดึกแล้ว กลางวันได้กินอาหารเสริมเพิ่มก็หิวยากขึ้น ก่อนนอนดื่มนมจนอิ่ม กลางคืนแทบไม่ตื่น แล้วค่อยดื่มอีกครั้งตอนตื่นเช้า

การไม่ดื่มนมมื้อดึกยังมีข้อดีอีกอย่างคือไม่ค่อยฉี่รดที่นอน แม่นมเกิ่งรู้นิสัยการขับถ่ายของเอ๋อร์หลินจู จะคอยพาไปถ่ายก่อนนอนล่วงหน้า เฉิงหว่านอวิ้นเคยนอนกับลูกสาวมาหลายครั้งแล้ว ยังไม่เคยโดนฉี่รดสักครั้ง

แบบนี้แม่นมเกิ่งหรือแม่นมสั่วก็ไม่ต้องคอยตามติดตลอด นอนอยู่ห้องด้านนอกได้ เผื่อเฉิงหว่านอวิ้นมีเรื่องจะเรียกใช้ เฉิงหว่านอวิ้นจึงตั้งใจว่าคืนนี้จะนอนหอมนอนกอดกับลูกสาวตัวหอมกลิ่นน้ำนม เพลิดเพลินกับช่วงเวลาแสนสุขของแม่ลูกอย่างมีความสุข

ต่อมาฟ้าก็ไม่ร้องแล้ว มีแต่ฝนที่ยังตกไม่หยุด ยามฝนตกไอน้ำอบอวลไปทั่ว ฟังเสียงฝนพรำแล้วชวนให้หลับสบายไม่น้อย ไม่นานเอ๋อร์หลินจูก็หลับไปในวงแขนของนางเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ขดตัวกลม