มีอีกแล้ว

มีอีกแล้ว

ขบวนรถล่อแล่นต่อแถวเรียงหนึ่งตามกันมาไม่ขาดสาย เลื้อยผ่านตรอกวังอันยาวเหยียดราวกับงูยักษ์ จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูซุ่นเจิน

ขันทีในชุดสีน้ำเงินหลายคนเดินออกมาจากด้านในประตู รับสมุดรายชื่อจากขุนนางกระทรวงการคลังมาตรวจเช็ก จากนั้นก็เทียบกับป้ายหน้ารถ แล้วให้เหล่าซิ่วหนี่ว์ลงจากรถตามลำดับรอบละหกคน

ตอนลงจากรถ หว่านเหอกุมมือหว่านเยี่ยนไว้แน่น ทั้งสองคนไม่กล้าส่งเสียงพูดอะไร แต่กลางฝ่ามือกลับชุ่มไปด้วยเหงื่อทั้งคู่

คนที่ตื่นเต้นเหมือนพวกนางมีอยู่ไม่น้อย ซิ่วหนี่ว์ที่อยู่หน้าหว่านเยี่ยนตอนก้าวลงจากรถดันข้อเท้าพลิกจนเกือบจะล้ม หว่านเยี่ยนจึงยื่นมือไปช่วยประคองไว้ตามสัญชาตญาณ อีกฝ่ายถึงไม่เสียหน้า ซิ่วหนี่ว์คนนั้นตกใจจนหน้าซีดเผือด โชคดีที่รถล่อของพวกนางอยู่ท้ายแถว เหล่าขันทีจึงยังคงตรวจนับจำนวนคนอยู่ด้านหน้า เลยไม่ทันเห็นความเคลื่อนไหวตรงนี้

“ขอบใจนะ” ซิ่วหนี่ว์คนนั้นชำเลืองมองไปข้างหน้า พอเห็นว่าไม่มีใครเดินมาถึงหันกลับมายิ้มให้หว่านเยี่ยนอย่างซาบซึ้งใจ นางหน้าตาสะสวย ผิวขาวผุดผ่องดั่งหิมะ คิ้วตาคมคายหมดจด พอกระทบเข้ากับแสงแดดฤดูร้อนที่ส่องลอดผ่านกิ่งก้านใบไม้ลงมา ก็ดูราวกับนางฟ้าจำแลงลงมาจากสวรรค์ ทำเอาหว่านเยี่ยนมองตาค้างไปชั่วขณะ

ชั่วชีวิตนี้หว่านเยี่ยนคิดมาตลอดว่าสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยเห็นคือพี่สาวคนโตของตน ใครจะคิดว่าพอเข้าวังมาปุ๊บก็เบิกเนตรปั๊บ บนโลกใบนี้ยังมีคนที่งดงามล่มบ้านล่มเมืองถึงขนาดนี้อยู่อีก